Afbeelding

Berghemse dierenartsen in Zuid-Amerika: ‘Niet in Argentinië te krijgen, en toch zo blij mee!’ Deel 1

Human Interest 879 keer gelezen

BERGHEM/ZUID-AMERIKA | Op 25 oktober 2022 vloog het Berghemse dierenartsenkoppel Emiel Brouwers en Leslie Nekkers naar Uruguay om vervolgens minimaal een jaar lang in hun Buca door Zuid-Amerika te cruisen. Hoe is het nu met ze, meer dan een jaar later?

“Een stukje wereld dat nog relatief onbekend is, is Iberá (wat sprankelende wateren in het Guaraní (indianenvolk) betekend) wat uit enorme stukken ‘wetlands’, moerassen, bestaat. 

Nu Buca een nieuwe startaccu heeft (’beste’ Argentijnse merk Moura), extra bladveren zijn geplaatst, de schokdempers zijn vervangen en nieuwe banden, is iedereen klaar voor nieuw avontuur! Op naar Iberá!Het zijn uiteindelijk zelfs niet bestelde modderbanden 255/85R16 geworden. Uit Paraguay. Lang moeilijk verhaal kort; Cristian, een vriend, heeft ze onder zijn auto illegaal meegekregen over de grens en Buca rijdt er nu op.

Het begint met tachtig kilometer over een zandpad, met diepe sporen, kuilen, los zand. Als we rond twee uur aankomen bij een dichte poort in nationaal reservaat Formosa, opent Emiel die en rijden we verder naar het woonhuis waar een verschrikte parkwachter naar buiten komt... Hier komen niet veel bezoekers! Hij is superenthousiast. We moeten vooral de weg vervolgen naar de laguna, waar we de meeste beesten zullen zien. En jawel, twee Jabiroes (enorme ooievaars, zwarte kop, rode nek) die vissen aan het vangen zijn. Even later valt ons op dat de heel symmetrische boomstammen in het water ogen hebben en zien we ons eerste Kaaimannen. Dan familie Capibaras (grote cavia’s) die zwemmen en terwijl de zon langzaam de lucht vuurrood maakt, zien we een reuzenmiereneter uit het bos slenteren. Wauw!

Dan steken we door naar een ander deel, nationaal park Mburucuyá, via een zandweg. Er is afgelopen nacht een heftige onweerstorm geweest, de weg is prima. Totdat... we in één keer in diepe oranje leemachtige moddersporen zitten. Als we een bocht omglibberen, zien we twee mannen op een brommertje. Vooral de oudere man gebaard ons dat de weg alleen maar slechter wordt en dat we beter kunnen omkeren. We overleggen. Het argument “die brommer is er toch ook doorheen gekomen?” wint.

We besluiten door te gaan totdat het niet meer lukt. (interessante vraag is natuurlijk wanneer dat moment dáár is. Is dat wanneer je al muurvast staat? Of juist als we naast de weg in de sloot geglibberd zijn? “Schat, ik denk dat we nu beter hadden kunnen omkeren.”)

Plots komt er een kudde waterbuffels op ons af met daarachter drie gaucho’s (cowboys) te paard. We vragen de vrolijke mannen hoe slecht de aankomende vijftien kilometer nog is. Lachend antwoorden ze dat de eerste vijf kilometer echt heel slecht is en dan komt er gravelweg, ripio. En nee, ook zij denken niet dat dit een slim idee is. Maar goed, tot nu toe gaat het goed. Wie niet waagt, wie niet wint?

Wordt vervolgd!

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant