Verhalen uit de Oase: Op hetzelfde moment...
Column
OSS | In deze editie van Verhalen uit de Oase neemt Angélique Jilleba van Hospice de Oase je mee naar een bijzondere dag waarop vreugde en afscheid elkaar raken.
Op hetzelfde moment...
Clara is vandaag jarig! Clara verblijft al enkele weken in het hospice. Natuurlijk is ze hier om de laatste fase van haar leven door te brengen. Dat vindt ze verdrietig. Maar toch heeft ze zich toch enorm verheugd op haar verjaardag. Dat had ze als klein kind al. Dan kon ze de nacht ervoor bijna niet slapen van opwinding. Dat verjaardagsgevoel is altijd gebleven, ook toen ze allang volwassen was.
Toen ze wakker werd was dat blije gevoel er gelijk weer. Iemand had de hele kamer versierd met kleurige slingers. ‘Dit is vast het werk van de vrijwilligers geweest’ dacht ze. ‘Het zijn zulke lieverds, niets is teveel’.
Na een klop op de deur vraagt een vrijwilliger of ze zin heeft om in de huiskamer te komen ontbijten. Natuurlijk wil ze dat! In de rolstoel gaat ze mee naar de huiskamer. Aan tafel geniet ze van haar verjaardagsontbijt. Naast haar bord staat een klein vaasje met een roos, haar lievelingsbloem. Aan de grote tafel in de huiskamer zitten twee vrijwilligers, een coördinator en twee andere bewoners. Ze zingen een verjaardagslied voor haar. Het ontroert haar enorm.
De rest van de dag blijft feestelijk: er worden diverse boeketten bloemen bezorgd en het is een komen en gaan van kinderen en kleinkinderen die haar komen feliciteren en cadeautjes meebrengen. En natuurlijk wordt er ook met z’n allen taart gegeten in de huiskamer.
In een andere kamer in het hospice is de stemming anders. Daar is zojuist Bernhard overleden.
Bernhard was vorige week naar het hospice gekomen. Hij was zo ziek dat zijn vrouw en kinderen de zorg niet meer thuis aankonden. Bernhard, die het verschrikkelijk vond dat ze hem moesten verzorgen, had zelf uiteindelijk aangegeven dat het zo niet meer langer kon. Hij was dan ook zichtbaar opgelucht dat er een kamer voor hem was in het hospice. De nodige zorg werd van zijn gezin overgenomen. Nu waren ze tot mooie gesprekken gekomen omdat daar ruimte voor was en daar had hij van genoten.
De laatste twee dagen ging het steeds slechter met Bernhard. Zijn familie week inmiddels niet meer van zijn zijde ondanks dat hij ze niet meer herkende. Nu zitten ze rondom zijn bed. De verpleegkundige van de thuiszorg heeft zojuist de ogen van Bernhard gesloten. Over zijn gezicht is een rust gekomen, er is geen pijn meer. De coördinator, die zojuist nog zong voor de jarige Clara, troost nu de oudste dochter van Bernhard. Ze heeft dagen bij haar vader gezeten en heeft zich groot gehouden, maar breekt nu.
Dit is het leven in het hospice. Vreugde en verdriet wisselen elkaar af maar zijn er soms ook tegelijkertijd……