Nel uit Uden wordt 100 en plant een boom in tuin van Sint Jan

UDEN/OSS | We feliciteren Nel Beeker-van den Hurk uit Uden die op woensdag 7 januari 100 jaar wordt. Ze krijgt bezoek van locoburgemeester Gijs van Heeswijk en viert deze mooie dag met vrienden en familie. “Samen planten we een boom in de tuin van Sint Jan. Daar kijk ik erg naar uit”, vertelt de eeuweling. 

Door: Henk Lunenburg

Nel werd op 7 januari 1926 in het ziekenhuis van Den Bosch geboren. Haar ouders konden door een watersnoodramp op dat moment niet in hun woning aan de Maaskant in Kessel wonen. Die winter werd de hoogste waterstand ooit gemeten. Het grote gezin woonde daardoor tijdelijk bij familie.

Zodra Nel de lagere school in Lith had doorlopen, moest ze aan het werk in de huishouding. “Ons gezin bestond uit vader, moeder en zeven kinderen. Mijn vader werkte bij het kanaliseren van de Maas. Dat was zwaar werk en hij maakte lange dagen. Mijn moeder was naaister. Ik hielp haar regelmatig met het opnemen van maten en het inleggen van zomen. Mijn moeder was vaak ziek en mijn twee oudere zussen waren al het huis uit. Na mijn werk zorgde ik dus ook vaak voor de vier jongste kinderen: twee broers en twee zussen.”

Duitse officieren
Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest het gezin vluchten. Ze trokken in bij familie in Oss. “In 1943 konden wij terug naar huis, maar een jaar later moesten we weer vluchten. Ik ging bij mijn oudste zus in Grave wonen. Zij was zwanger en kon mijn hulp in hun hotel- café- restaurant goed gebruiken. Het hotel zat vol Duitse officieren”, vertelt Nel.

Ze zag op 17 september 1944 met eigen ogen de Amerikaanse parachutisten landen tijdens Operatie Market Garden. “We renden naar de dijk om te kijken naar de honderden parachutisten. Bij terugkomst in het hotel waren alle Duitsers vertrokken en ‘s avonds zaten er Amerikaanse officieren in het hotel. In 1945 ging ik weer terug naar huis. Ons gezin woonde in Oss, in een voormalige woning van NSB’ers. Naast ons woonde de familie Beekers. Hun zoon Arnold verbleef nog steeds in Duitsland. Hij paste in Hamburg op een boot. Eind 1945 kwam hij weer thuis en ik raakte bevriend met hem. Na twee jaar verkering trouwden we op 6 januari 1949. Drie jaar woonden we in bij een tante. Daar is ons eerste kind geboren. Daarna verhuisden we naar de Eksterstraat in Oss. We kregen in totaal vier kinderen.”

Haar echtgenoot werkte bij Organon als onderhoudsmonteur in volcontinudienst. “Soms werkte hij drie dagen in de nachtdienst gevolgd door een dag vrij, dan weer drie dagen ochtenddienst en twee dagen vrij. En dat liep ook in de weekenden door. Hierdoor hadden wij vaak vakantie als andere moesten werken. Onze zoon Noud heeft een verstandelijk beperking en had veel zorg nodig. Ik was betrokken bij het opzetten van een speel-o-theek en van oppascentrales speciaal voor gehandicapte kinderen in Oss. Met het gezin gingen we vaak kamperen of we huurden een huisje. Wij wandelden en fietsten veel en later toen de kinderen uit huis waren, maakten we busreizen of bezochten familie in het buitenland. Toen Arnold met pensioen was, zijn we twee maanden naar familie in Australië geweest. Dat kon omdat onze Noud toen naar een begeleid-wonenproject mocht. Dit beviel hem zo goed dat hij daar bleef wonen.”

Streekromans
Nel en Arnoud verhuisden in 1977 naar de Da Costastraat en tien jaar later namen ze hun intrek in een seniorenwoning in de Saturnusstraat in Oss. “In 1996 overleed Arnold en woonde ik tot een half jaar geleden daar alleen. Maar mijn gezondheid ging achteruit en ik kon niet meer alleen wonen. Na een korte crisisopvang in Veghel, word ik nu goed verzorgd in Zorgcentrum Sint Jan in Uden. Ik lees graag streekromans en brei nog regelmatig. Ik mis wel de aanspraak van de mensen uit Oss. Een buurvrouw van negentig komt nog regelmatig even naar Uden.”