Na 65 jaar stopt de boerderijwinkel van Fruitkwekerij Koopmans
Zakelijk 3.015 keer gelezenLITHOIJEN | Na 65 jaar valt op 1 maart definitief het doek voor de boerderijwinkel van Fruitkwekerij Koopmans aan de Langrijkstraat in Lithoijen. Drie generaties kwamen er voor vers fruit, groenten, eieren en een praatje. Het levenswerk van Pieta Koopmans, pionier in verkoop aan huis, werd door Bernadet en Jan 37 jaar lang voortgezet, maar nu is het tijd voor familie. Bernadet vertelt het verhaal van de winkel, uitkijkend op de fruitgaard en terugkijkend op al die jaren, waarin vooral één naam steeds terugkomt: haar schoonmoeder Pieta. “Deze winkel was haar levenswerk. Maar ik weet zeker dat ze zou begrijpen waarom Jan en ik er nu mee stoppen.”
Pieta en Henk Koopmans, de ouders van Jan, begonnen in 1955 een bedrijf waarin zij fruitteelt en loonspuiten combineerden. Pieta kwam met het idee om ook fruit aan huis te verkopen. Geen tussenhandel, geen winkelpand in het dorp, maar gewoon op het eigen erf. “Ze werden er echt voor gek verklaard”, vertelt Bernadet. “Mensen begrepen niet waarom je aan huis zou verkopen. Dat was toen heel ongebruikelijk. Nu zie je het overal, maar zij deden het al.”
Pieta trok zich weinig aan van commentaar. Ze geloofde in haar product en, nog belangrijker, in persoonlijk contact. “Ze stond hier zeven dagen in de week, altijd in haar schort”, zegt Bernadet lachend. “En op zaterdag met krulspelden in, want de buurvrouw zette die voor zondag in. Zo zullen veel mensen in Lithoijen haar nog kennen.
De winkel bracht mensen samen. ”Klanten zaten hier aan de keukentafel met een kop koffie terwijl ze wachtten tot Pieta hen kon helpen. Zo ontstonden er trouwe klanten en hechte vriendschappen. Mijn schoonmoeder behandelde iedereen gelijk. Ze was ontzettend trots op de bijnaam ‘Appelmama’ die ze van Turkse arbeidsmigranten had gekregen. Toentertijd werden zij niet overal gelijk behandeld. Hier waren ze gewoon klant, zoals iedereen.”
De eerlijkheid van die klanten staat Bernadet nog helder voor de geest. “Ze waren soms al bijna thuis en kwamen dan terug omdat ze erachter kwamen dat ze te weinig hadden betaald. ‘Niet goed geteld,’ zeiden ze dan. Dat is echt gebeurd. Meerdere keren. De Turkse klanten waren de eerlijkste klanten van allemaal. Dat zeg ik zonder twijfel.”
Leven met de winkel
Toen Bernadet en haar man de fruitkwekerij en de loonspuiterij voortzetten, bleef de ziel van de winkel intact. Er kwamen nieuwe producten bij, zoals fruitsappen, maar de basis bleef dezelfde. Toch bracht het ook beperkingen met zich mee.
“Wij waren eigenlijk altijd gebonden”, zegt Bernadet. “We konden in het spuitseizoen nooit een dagje weg. De telefoon stond altijd aan voor het geval er opdrachten binnenkwamen. En ik was van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat in de winkel te vinden. Als ik daar niet was, stonden de mensen soms aan al bij ons voor de deur om te vragen of de winkel openkon. Het hoorde erbij: we waren eerst zeven dagen in de week open. Langzaamaan brachten we daar verandering in. De winkel kreeg openingstijden, we gingen van zeven naar vijf dagen en later naar drie dagen in de week.
Pieta keek intussen nauwlettend mee. “Ze was nog steeds vaak in de winkel te vinden. Ze was zó bang dat we klanten zouden verliezen als we iets veranderden”, herinnert Bernadet zich. “Toen onze dochter Gea geboren werd, wilde ik op zondag de winkel sluiten. Dat vond Pieta erg spannend. Want de kracht van de winkel was dat we altijd open waren! De winkel was haar lavenswerk. Ze had er haar ziel in gelegd. En wij wilden dat natuurlijk niet ten onder laten gaan.”
(Artikel gaat verder onder de foto)
Bernadet in de winkel tijdens de feestdagen. (Foto uit ± 2006)
Toch een einde
Nu is het moment gekomen om de deur definitief te sluiten. De keuze was zwaar, maar weloverwogen. “Jan en ik hebben allebei onze pensioengerechtigde leeftijd bereikt en willen nu graag meer tijd met onze kinderen en kleinkinderen door gaan brengen. Ons gezin is altijd nummer één geweest”, zegt Bernadet. “Dat gold voor Pieta evengoed. Haar kinderen, schoondochters en kleinkinderen waren haar alles. Ik weet zeker dat Pieta deze rede had kunnen begrijpen”, zegt ze nadrukkelijk.
De stap voelt niet als het loslaten van een erfenis, maar als het afronden ervan. “We hebben dit 37 jaar met hart en ziel gedaan. Maar er is ook nog een leven daarna. Tijd voor onze kinderen en kleinkinderen. Tijd om dingen te doen waar ik nooit aan toe ben gekomen. Onze dochters hebben allebei hun roeping gevonden: een in de zorg en de ander in design. Jan en ik willen liever dat zij hun passie blijven volgen.”
Verbinding die blijft
Wat Bernadet het meest zal missen? “Het contact,” zegt ze .“Dat is anders dan in een supermarkt. Mensen vertelden hier hun verhalen. We leefden mee. Ik heb hier zóveel steun ervaren.”
Het grootste gedeelte van de voorraad is verkocht en de laatste producten gaan nu de winkel uit. De laatste weken is iedereen welkom om afscheid te nemen. “Ook als je niks meer van de winkel nodig hebt of als je hier al jaren niet meer bent geweest”, benadrukt ze. “Kom gerust even dag zeggen. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste. Tot 1 maart is iedereen welkom in onze winkel.”
En als de rust eenmaal terugkeert op het erf ?”Dan zal ik vooral aan haar denken,” zegt Bernadet . “Aan Pieta in haar schort, achter de toonbank. Dit was haar droom. Wij hebben hem mogen voortzetten, en daar zijn we zo ontzettend dankbaar voor. We hebben een gezonde winkel voort mogen zetten.”
Henk en Pieta Koopmans.
