Verhalen uit de Oase: Oude en nieuwe vriendschappen in het hospice

OSS | In deze editie van Verhalen uit de Oase neemt Angélique Jilleba van Hospice de Oase je mee naar een bijzondere dag waarop vreugde en afscheid elkaar raken.

Oude en nieuwe vriendschappen in het hospice

De ambulance stopt voor het hospice. De ambulancemedewerkers halen een brancard uit de auto met daarop een ernstig zieke, tachtigjarige man. De deur zwaait open en een vrijwilliger stapt naar buiten om mijnheer te verwelkomen. Ze zegt ‘Welkom bij de Oase, en legt haar hand op de arm van mijnheer om haar naam te zeggen. Er valt een stilte. De man en vrijwilliger kijken verbaasd. Tegelijk zeggen ze: Annemarie? Chris? Bij allebei beginnen de ogen te stralen. Tijd om te praten is er nu niet; Chris wordt naar zijn kamer gebracht.

Nadat de coördinator en de medewerker van de thuiszorg de intake hebben gedaan gaat Chris even rusten. De vragen tijdens de intake hebben hem vermoeid. Gelukkig heeft zijn zoon geholpen met de antwoorden. Zojuist is zijn zoon even naar huis gegaan. Het is niet niks, voor de laatste keer je huis verlaten waar je zoveel jaren hebt gewoond.

Later die middag, net nadat Chris wakker is geworden, hoort hij een zacht klopje op de deur. Annemarie komt voorzichtig binnenlopen. Haar dienst zit er op. Hij zegt: ‘Wat fijn om jou na al die jaren weer te zien’. Annemarie begint net als vroeger te blozen en zegt: ‘Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik je vanochtend begroette  Ook ík ben blij om jou weer terug te zien’. ‘Ga zitten’ zegt Chris en wijst naar de stoel naast zijn bed. ‘Weet je nog?’ En een uur lang halen beiden herinneringen op van vroeger, de tijd dat ze verkering hadden. Beiden weten niet meer waarom deze abrupt eindigde maar dat maakt nu niet meer uit. Allebei een heel leven verder, allebei hun partner verloren... er is genoeg gespreksstof.

Ondertussen is het gezellig in de huiskamer in het hospice. De vrijwilligers hebben een bewoner, die bedlegerig is, in haar bed naar de huiskamer gereden. Het bed is dichtbij de grote tafel gezet waar meerdere mensen zitten. Naast het bed zitten haar man en dochter. Op de hoek van de tafel zitten een kleinzoon met zijn opa, ook een bewoner van het hospice, een spelletje schaak te doen. Aan de andere zijde van de tafel zitten twee bewoners te genieten van hun lunch. Deze twee bewoners treffen elkaar al enkele weken dagelijks tijdens elke maaltijd in de huiskamer en zijn bevriend geraakt. Ze hebben er inmiddels een gewoonte van gemaakt om elkaar voortdurend in het ootje te nemen. Vandaag wordt er gesproken over de vele vogelsoorten die de grote tuin rondom het hospice komen bezoeken. Iedereen doet mee aan het gesprek. Ondertussen verzorgt een vrijwilliger nog een rondje koffie.

De algemeen coördinator, tevens schrijver van deze column, bekijkt het tafereeltje en denkt: ‘dit is waar we het voor doen’ en loopt terug naar het kantoor.