Verhalen uit de Oase: Samen zorgen, samen dragen

OSS | In deze editie van Verhalen uit de Oase geeft Angélique Jilleba van Hospice de Oase ons een blik achter de schermen van Hospice de Oase. Een verhaal over een volle agenda, een groot hart en de kunst om er altijd te zijn voor de ander. 

Samen zorgen, samen dragen

De directeur kijkt even op van haar toetsenbord en laat haar ogen rusten op het kunstwerk dat jaren geleden bij de opening van het hospice cadeau is gedaan. Haar ogen zijn moe en haar nek doet zeer. ‘Weer te lang in dezelfde houding gezeten’, denkt ze. De hele middag heeft ze taaie stukken doorgelezen ter voorbereiding op de VPTZ-bijeenkomst. Deze landelijke vereniging ondersteunt organisaties met vrijwilligers in de palliatieve terminale zorg.

Sinds enkele jaren werkt ze als directeur-bestuurder bij het hospice en ze heeft er geen spijt van. Het is een functie met veel verantwoordelijkheid, maar ze doet het met liefde. De overstap vanuit het bedrijfsleven voelde als een goede keuze.

Het hospice bestaat door overheids- en gemeentesubsidie. Om de organisatie financieel gezond te houden, zet ze haar zakelijke netwerk in voor onder meer fondsenwerving.

Hoewel ze een prachtig directeurskantoor heeft, is ze daar zelden. Ze werkt het liefst samen met de coördinatoren op de werkvloer, dicht bij de vrijwilligers. Ze draait haar handen dan ook niet om als er ergens bijgesprongen moet worden. Het is erg belangrijk voor haar om fysiek aanwezig te zijn. Dat maakt haar zichtbaar en benaderbaar voor iedereen die in het hospice komt.

Haar takenpakket is groot. Zeker binnen het aantal uren dat voor haar functie beschikbaar is gesteld. Ze overschrijdt dat aantal uren dan ook met regelmaat. Alle onderdelen van haar takenpakket zijn waardevol. Iets achterwege laten is dan ook geen optie.

Ze neemt deel aan netwerken, regelt ingewikkelde subsidieaanvragen en onderhoudt contact met donateurs. ‘s Avonds geeft ze lezingen aan diverse doelgroepen over het hospice en het thuiswaken. Deze lezingen zijn voor allerlei doelgroepen om meer bekendheid aan het hospice maar ook aan hun andere tak, het thuiswaken, te geven. De lezingen trekken altijd veel publiek. Door de zorgkrapte maken mensen zich zorgen over hun toekomst: wat als er straks geen zorg is? Informatie over de mogelijkheden in de laatste levensfase geeft bezoekers rust. 

Samen met haar algemeen coördinatoren bedenkt ze efficiënte processen. Ze zitten boordevol ideeën en zijn dan ook altijd met diverse projecten bezig.

Haar overpeinzingen worden verstoord door het geluid van een appje op haar telefoon. Het thuisfront informeert of ze al snel naar huis komt.

Ze zucht en besluit dat ze vanavond in bed de laatste pagina’s wel door zal lezen. Nu is het tijd voor quality time met haar gezin…