Juf Marja (71) neemt na 50 jaar afscheid van het onderwijs

OIJEN | Wie denkt dat juffrouw Marja Leenhouwers na exact vijftig jaar in het onderwijs stilletjes via de zijdeur vertrekt, kent haar nog niet. Met een erehaag, een zee van ballonnen en zelfs een officieel bezoek van de locoburgemeester werd haar afscheid bij basisschool De Kleine Weide in Oijen afgelopen vrijdag een koninklijk feestje. En gaat ze nu achter de geraniums zitten? “No way,” lacht de lerares, die volgende week haar 71e verjaardag gaat vieren. 

Vrijdagochtend vroeg gonsde het al van de spanning op het schoolplein. Gewapend met hoepels, pionnen en een flinke dosis enthousiasme stonden de kinderen klaar om hun juf van groep 6 en 7 te verwelkomen. Zodra Marja het plein opreed in een gloednieuwe Mercedes, barstte het feest los. Het zorgde voor een brok in de keel en de nodige tranen, want na een halve eeuw voor de klas is het afscheid haar zwaar. Toch overheerst de lach.  

Het leraarschap zit Marja simpelweg in het bloed. Thuis was het een creatieve boel: haar vader was dansleraar, haar moeder gaf naailes en haar zus stond veertig jaar voor de kleuterklas. Als klein meisje was Marja dan ook altijd aan het lezen of creëren. Op de grote zolder thuis bouwde ze samen met haar moeder complete poppenkasten en naaide ze popkleertjes van schuimrubber en lapjes. Die creatieve vonk nam ze haar hele carrière mee de klas in.

De afgelopen twee jaar vormde ze in Oijen een onafscheidelijk duo met de 46-jarige Roy, die ze nog kende van een eerdere school in Loosbroek. Sterker nog: toen ze bij De Kleine Weide solliciteerde, was haar harde eis: “Alleen als Roy meegaat.” Dat bleek een gouden greep. “We zijn zo hecht als moeder en zoon”, vertelt Marja. “In het dorp dachten veel mensen zelfs dat we écht familie waren.” 

“We vulden elkaar simpelweg perfect aan”, blikt Roy terug, die inmiddels gezellig is aangeschoven. “Ik ga Marja als vakvrouw enorm missen. Zij bracht de rust, de vakkennis en de liefde voor cultuur in de klas, terwijl ik juist meer van de techniek en de ICT ben.” 

In vijftig jaar tijd zag Marja de methodes flink veranderen. Een tijdlang moesten kinderen vooral zelfstandig aan het werk, maar tegenwoordig mag de juf gelukkig weer gewoon ouderwets lesgeven. “De leerkracht staat weer centraal en dat is maar goed ook”, vindt Marja. “Eerst leg ik het uit, dan doen we het samen en pas daarna gaan de kinderen zelf aan de slag.”

‘Ik ga spijbelen’
Volgens de wet moet Marja na een vierjarig pensioencontract nu verplicht een half jaar pauze nemen. Stilzitten doet ze in die overbruggingsperiode echter niet. Marja start direct als onderwijsambassadrice in Loosbroek om kleine groepjes te begeleiden bij taal en rekenen. Daarnaast staan er schilderslessen bij een oud-leerling op het programma, gaat ze op cursus Italiaans én boekt ze vakanties buiten het hoogseizoen. “Dat voelt in september straks wel een beetje als spijbelen!” knipoogt ze.

Met een lach en een traan sluit ze haar schooldeur, maar haar levensmotto neemt ze overal mee naartoe: “Als een kind zegt dat het iets niet kan, zeg ik altijd: je kunt het nog niet. En ik zal blijven klaarstaan voor de kinderen om ze te helpen tot ze het kunnen.”