Wim Muller: ‘Iedereen vraagt naar het crematorium’

Als je via Google zoekt naar ‘crematorium Oss’, staat de website van Bossrijk bovenaan. Klik je een paar keer verder? Dan krijg je een goed beeld van de nieuwe onderneming van Wim Muller van Uitvaartverzorging van Lith. Sterker nog: dankzij de realistische impressies lijkt het alsof het crematorium al af is. In werkelijkheid is de bouw nog maar net van start gegaan.

Door Bart van Grinsven

Vertel Wim, waarom is de website er eerder dan het bouwwerk? 
“Omdat het zo enorm leeft in Oss. En zelfs in de omliggende dorpen en aan de overkant van de Maas, waar de roots van Van Lith Uitvaartverzorging liggen. Echt íedereen vraagt naar het crematorium. Mensen kunnen nu via de website op de hoogte blijven van de ontwikkelingen.”

Kom maar op met het laatste nieuws dan…
“Er is volop actie. Aannemer Muller Bouw is vorige maand begonnen met de voorbereidingen op de bouw van de ondergrondse parkeergarage, die straks plek biedt aan veertig auto’s. Als deze klaar is, kan de eerste steenlegging plaatsvinden. Eindelijk.”

Hoe zien de plannen er precies uit? 
“We bouwen nu dus eerst het crematorium. Als dat klaar is, verhuizen we met het stadsmortuarium naar de nieuwbouw. Daarna gaat het bestaande pand helemaal op de schop. Eigenlijk blijft alleen de ruwbouw staan. Als ook dit project is afgerond, is het tijd voor een grande opening. Ik mik nu op mei 2026.”

Welke elementen maken het bouwwerk bijzonder?
“Dankzij het vele glas staat elke ruimte in verbinding met de natuur. De ontvangstruimte is zelfs helemaal van glas. Zo halen we buiten naar binnen. Ook duurzaamheid hoort natuurlijk in een groene, bosrijke omgeving. Zo wordt het pand volledig energieneutraal. Zonnepanelen wekken de energie op die we onder andere nodig hebben voor de elektrische crematieoven. De restwarmte die daarin vrijkomt, slaan we op in silo’s. Daarmee kunnen we het gebouw verwarmen en koelen.”

Ik wilde de eigenaar worden, en als lokale speler iets toevoegen

Had je deze plannen al toen je het bedrijf overnam in 2010?
“Nee, daar was ik toen niet echt mee bezig. De eerste plannen voor een crematorium in Oss, aan de Docfalaan, kwamen zelfs van de gemeente. Toen ik van hun voornemen hoorde, ben ik meteen naar het stadhuis gegaan. Zij dachten aan een grote jongen als koper, zoals Monuta of Dela, maar ik niet. Ik wilde de eigenaar worden, en als lokale speler iets waardevols toevoegen aan de stad.”

Het gaat lukken, maar pas jaren later. Hoe komt dat?
“Voordat ik hieraan begon, wist ik dat het een lang traject zou worden. Zeven jaar is normaal voor de bouw van een nieuw crematorium, omdat er altijd bezwaren van buurtbewoners komen. En een gang naar de Raad van State is eigenlijk onvermijdelijk. Maar in mijn geval heeft het maar liefst tien jaar geduurd. Door corona is dit dossier drieënhalf jaar in Den Haag blijven liggen.”

Waar kwamen de bezwaren vandaan?
“Vooral uit angst voor het onbekende. En dat snap ik volkomen. Mensen waren bijvoorbeeld bang voor de CO­2-­uitstoot van de oven, maar die is nog lager dan die van een cv-ketel. Ook de parkeerdrukte en het aantal verkeersbewegingen schrokken af. Maar ook daarmee hebben we rekening gehouden. Er komt een ondergrondse parkeergarage en we houden maar drie crematies per dag. En omdat we alles onder één dak realiseren, komen er straks minder rouwstoeten voorbij.”

Kon je buurtbewoners daarvan overtuigen? 
“Ik heb in elk geval geprobeerd om on speaking terms te blijven, maar dat is helaas niet met iedereen gelukt. De meeste mensen die wel kwamen praten, zijn ook geen bezwaarmakers geworden. Zo zie je maar: een dialoog is vaak de oplossing. Overigens heb ik nog steeds uitvaarten verzorgd voor bezwaarmakers en zeg ik ze ook gewoon gedag. Als alles klaar is, zijn ze van harte welkom bij de opening.”

Hoe kijk je terug op deze periode?
“Dit is best een lastige en vermoeiende tijd geweest. En niet alleen voor mij. Het heeft ook veel gevraagd van mijn medewerkers, die voortdurende vragen hierover kregen. De positieve manier waarop dit in Oss leeft, heb ik misschien nog wel het meest onderschat.”

Wat heeft het hele proces van jou gevraagd?
“Veel energie en geduld. En geduldig zijn, is niet bepaald mijn sterkste eigenschap. Ik haat wachten…”

Heb je weleens overwogen om de stekker eruit te trekken?
“Geen seconde. Keihard: nooit!”

Welke ondernemerslessen heb je geleerd?
“Dat als je ergens van droomt, je er vol voor moet blijven gaan. Het klinkt misschien gek, maar dit was wel altijd mijn wens. Geloof in jezelf en ga uit van eigen kracht. En het állerbelangrijkst is: blijf jezelf.”

Hoe was het om groen licht te krijgen?
“Dat hebben we goed gevierd met het hele team – waar ik trouwens ontzettend trots op ben. Het was niet alleen een enorme opluchting, maar ook een bevestiging dat jarenlang hard werken wordt beloond. Zo voelt het ook echt: als een bekroning.”

Ik denk dat Bossrijk iedereen blij maakt

Wat gaat Bossrijk brengen aan de gemeente?
“Ik denk dat dit iedereen blij maakt. Tegenwoordig heeft ruim tachtig procent van de mensen uit Oss en omgeving de wens om gecremeerd te worden. En het is duidelijk dat ze een voorkeur hebben voor hun eigen stad. Fijn dat dit straks kan, en voor een gemeente met honderdduizend inwoners is het gewoon nodig. We maken Bossrijk overigens ook graag van alle Ossenaren. Afscheidsdiensten bij begrafenissen? Die kunnen hier plaatsvinden. Een koor dat hier wil zingen? Leuk! Andere bijeenkomsten, zoals lezingen, theaterstukken en herdenkingen? Die organiseren we graag samen. Het is tenslotte ons crematorium.”

Op welke manier verandert je dienstverlening?
“Mensen hoeven niet meer van A naar B: van de de afscheidsdienst naar het crematorium en daarna naar een horecagelegenheid voor de koffietafel. Dat geeft rust. We willen het hele afscheid sowieso zo aangenaam mogelijk maken. In onze horeca, die een grand café-achtige uitstraling krijgt, hebben nabestaanden alle tijd.”

Ben je klaar voor de allereerste crematie?
“Nou, we moeten nog een Bossrijk-team samenstellen met gastheren en -dames, aulamedewerkers en ovenbedieners. Maar dat komt goed. Ik moet me vooral mentaal voorbereiden, want de eerste crematie zal spannend zijn. Werkt de oven goed? Doet de techniek het? En hebben we wel overal aan gedacht? De kunst is om er een bijzonder warm en vooral persoonlijk moment van te maken, maar dat hangt natuurlijk ook af van de wensen van de nabestaanden.”

En hoe laat je het popelende publiek kennismaken met Bossrijk?
“De precieze plannen moeten nog vorm krijgen. Het wordt in elk geval geen open dag, maar meerdere open dagen. Dan kunnen we echt antwoord geven op alle vragen. Ik kan niet wachten!”