Ziekenzorg tegenwoordig en in de 19e eeuw
Historie 202 keer gelezenOSS | Na een operatie mocht ik onlangs twee weken verblijven in het ziekenhuis. Een aantal dingen vielen me op: allereerst de inzet van de verpleegkundigen, die dag en nacht klaarstaan om je te helpen: temperatuur opnemen, bloeddruk meten, je helpen met wassen, etc. Daarnaast de bezoeken van de vampiers, die regelmatig buisjes bloed kwamen aftappen; de fysio die je dagelijks kwam martelen om te bewegen, de diëtiste met voedingsadviezen en de afdelingsarts met de dagelijkse update.
Het meest opvallende vond ik de voeding. ’s Ochtends kwam de voedingsassistente vragen wat mijnheer voor ontbijt wenste. Je kon kiezen tussen boterhammen met allerlei soorten beleg, yoghurt met verrijkt proteïne, iets te drinken, eventueel drinkbouillon, waarbij ze steevast vroeg welk dier ze moest gaan vangen: kip of rund. Om half elf kwam ze vragen of ik zin had in een tussendoortje en bij de lunch herhaalde zich dit tafereel. ’s Avonds had je de keuze uit vier menu’s, die dagelijks wisselden, bijvoorbeeld een vegetarische broccoli-pesto schotel of een visstoverij met aardappelpuree of zelfs een poké bowl salade. In een hotel heb je vaak minder keus!
In de 19e eeuw was er in de ziekenhuizen geen enkele luxe. De zorg in Oss was hoofdzakelijk in handen van de Zusters van Liefde, die eerst in de Peperstraat en later aan Arendsvlucht hun klooster hadden. In 1859 werden in dit Gesticht van Liefde elf alleenstaande vrouwen verzorgd. Het klooster kreeg daarvoor jaarlijks 52 gulden van het Algemeen Armbestuur. Waarschijnlijk konden ze alleen brood en pap aanbieden!
In 1878 werd het Leonardusgesticht opgericht in de Arendsvlucht, dit werd later het St Annaziekenhuis, nu Bernhoven. Ik herinner me hoe mijn broer en ik mochten gaan logeren bij mijn tante Zuster Wilma in het ziekenhuis. Vrolijk zwaaiend namen wij afscheid van mijn ouders en liepen aan de hand mee met Zuster Wilma. Kort daarop werden wij verrast met een operatie om onze amandelen te verwijderen! Een aantal jaren lang was ik doodsbang voor deze kinderlokster. Later bleek het een geweldig mens te zijn met veel humor. Inmiddels is ze overleden: God hebbe haar ziel!
