Yusuf uit Oss helpt zijn club én kinderen uit het azc

OSS | Toen Yusuf in januari 2025 zijn kamer betrok in het asielzoekerscentrum Thuis in Oss, zette hij zijn koffer neer en zei tegen zijn kamergenoot: “Ik kom terug, maar ik heb iets belangrijks gezien waar ik naartoe moet.” Nog geen uur later stond hij op de velden van O.S.S. ’20. Tijdens de busreis naar Oss had hij de voetbalvelden al gespot, en nu wilde hij maar één ding weten: hoe hij kon meetrainen. “Ik hoefde niet eens wedstrijden te spelen. Alleen trainen was genoeg. Ik wilde gewoon voetballen”, vertelt hij.

Voetbal is al sinds zijn kindertijd Yusufs grootste passie. Opgroeiend in Nigeria stond hij dag en nacht op het veld. Zijn talent bleef niet onopgemerkt: hij werd zelfs gescout voor een team in Portugal. Maar hij was nog te jong om officieel mee te doen. “Mijn vader zei: zeg dat je ouder bent dan je bent”, herinnert Yusuf zich. Zijn droom leek binnen handbereik, totdat een traumatische gebeurtenis zijn leven voorgoed veranderde.

“Mijn vader werd gekidnapt voor losgeld. Mijn moeder schakelde de politie in, maar kreeg geen hulp. Uiteindelijk is mijn vader vermoord. Daarna was Nigeria ook voor mij niet meer veilig”, zegt hij, openhartig en vol emotie. Zijn moeder nam een moeilijke beslissing: om haar zoon te beschermen, stuurde ze hem als 17-jarige naar Nederland. Yusuf moest haar, zijn broertje en alles wat vertrouwd was, achterlaten.

Voor Yusuf was de komst naar Nederland een sprong in het onbekende. Hij kende niemand, sprak de taal nauwelijks en moest wennen aan een totaal andere cultuur. Maar langzaam begint Yusuf aan een nieuw bestaan. Hij vond een baan bij het Bomenpark in Heesch, bouwde een sociale kring op en vond vooral veel steun bij zijn voetbalclub. “Iedereen bij O.S.S. kent mij. Ik voel me hier heel erg welkom”, zegt hij glimlachend.

Door een gezamenlijk project van s.v. O.S.S. ‘20, stichting Thuis in Oss en Sport Expertise Centrum (SEC) kan de jeugd van Thuis in Oss voetballen in de jeugdteams van de voetbalclub. Een vergoeding voor onder andere de contributie gaat via een regeling van Stichting Leergeld, maar deze vergoeding dekt niet alles. Vervangende schoenen en een tenue zijn vaak een te grote kostenpost. Dat veranderde onverwachts door Yusufs openheid. Hij vertelde zijn verhaal aan teamgenoten, en dat bleef niet onopgemerkt.

De vader van een van zijn voetbalvrienden is lid van de Rabobank Ledenraad. Elk jaar mag hij een cheque van duizend euro schenken aan een maatschappelijk project. Toen zijn zoon hem over Yusuf vertelde – zijn verleden, zijn liefde voor voetbal en zijn inzet voor de club – was de keuze snel gemaakt.

Op 22 augustus werd de cheque feestelijk overhandigd aan Iris Boeijen-Zwijsen, coördinator van de vluchtelingenjeugd bij s.v. O.S.S. ’20. Dankzij die gift kunnen kinderen uit het azc nu voetballen in passende schoenen en dezelfde tenues als hun teamgenoten. Iris: “Het zorgt voor meer gelijkheid in het team. We willen dat iedereen mee kan doen in het team.” Met zijn inzet en verhaal wist Yusuf niet alleen zijn eigen plek in Oss te vinden, maar ook de deur te openen voor andere kinderen die dromen van voetballen.